Friday, 26 October 2018

My Thessaloniki


Yesterday I had the pleasure of giving a talk on Thessaloniki at the Hellenic Centre on Thessaloniki. This year is the thirtieth anniversary of my first visit to the city, and I leapt at the invitation from the Centre. I took the hubristic title of ‘My Thessaloniki’ and gave the audience ‘a personal tour of the city and its culture’.

The glorious basilica of the Acheiropoiitos
There are many ways to think of Thessaloniki: as a Byzantine city; as the second city of Greece; as a great Northern city; as the Balkan city; or as a cosmopolitan city. It has many aspects to its personality.

In the classic travel writing about Greece, Thessaloniki is often neglected. Michael Carroll’s recent book, Greece: A Literary Guide for Travellers, does better than most, covering off St Paul’s travels to the city, and those of William Leake and Osbert Lancaster; it also has an interesting letter from one of the ‘gardeners of Salonica’: an officer in the British Expeditionary Force, writing in November 1915. 

I don’t think anyone ever encouraged me to be interested in Thessaloniki. Rather, the idea was kindled by small sparks, random hints, marginal comments and whispered asides. 

I first started to think about the city in 1987, when at Cambridge I was learning about the transmission of classical texts from antiquity to the modern day. The names of Thomas Magister (1270-1346) and, particularly, Demetrius Triclinius (1280-1340) loomed large. Both were classical scholars in Thessaloniki; and Triclinius had the good fortune to come across a manuscript of nine otherwise unknown plays of Euripides. We owe their survival to him. 

Aged 20. On Olympus. Contemplating Thessaloniki.
In the summer of 1987, I saw Thessaloniki for the first time: from the slopes of Mt Olympus. And I determined to visit the following year.  In 1988, the city made a big impression on me: the liveliness of the waterfront, the Byzantine monuments, the museums, the walls – I walked the whole length of the city walls. And from then onwards, I made a habit of visiting Thessaloniki as a tourist, whenever I could. 

In 2011 and 2012, I really started to spend time there. I devoted the summer of 2011 to Macedonia: we based ourselves in Thessaloniki, exploring it carefully, and travelled west to Kastoria and east to Kavalla. In November 2012, the Foreign Office sent me to Thessaloniki for five weeks, to perfect my Greek. I was due shortly to take up post as Ambassador in Athens and the idea was to master macro-economic Greek. 

I had a lovely flat to myself, high above Mitropoleos, a few blocks down from the cathedral. I spent my mornings in Greek conversation; the afternoons I had to myself: to wander freely, to talk to whoever I wanted to talk to, to do whatever I fancied doing. It was a magical time. The autumn was ending and the winter drawing on; the city was in transition. 

When you turn an unfamiliar corner in Thessaloniki, you’re often granted an unexpected view of the sea. It’s one of the city’s most wonderful characteristics. But in December, the mists start to roll in from the Thermaic Gulf: the sea, the sky, the air in the city streets - all become a single shroud of silvery fog. Melancholy, perhaps, but perfect for thinking, for a little εσωστρέφεια, a little interiority. 
Mosaics in the Rotunda

As Ambassador, I developed good links with the city. The British Council has a large operation there. We were always busy, particularly in 2014, when Thessaloniki was the European Youth Capital. The presence of no fewer than three universities in the city was a great blessing. We had less luck drumming up business, but we devoted real effort to it. Political contacts were very rewarding, particularly with the Mayor Yannis Boutaris: a man who has been a positive force for the international image of the city and its own sense of itself: past and present. 

Paying respects at the Holocaust Memorial
And it was a privilege to work with the Jewish Community of Thessaloniki. In 27 January 2015, I gave a public address at the 70th commemoration of the liberation of Auschwitz. To meet holocaust survivors – mentally tough, but physically frail men and women in their nineties; to listen to their stories; to have the humbling task of finding and delivering appropriate public words in Greek – this was one of the most moving things I’ve done in my life.

In those years, Thessaloniki really became part of me. 

Prophet Elijah. Sublime.
In my tour for the Hellenic Centre, I took the audience on three journeys by foot: first, from the White Tower through Galerius’ palatial complex, up the Byzantine Walls to the Acropolis, and down through the Upper City; secondly, we walked along the mesmerising waterfront, all the way from the port to Symphony Hall; thirdly, we explored the Jewish monuments in the city and looked forward to the creation of the new Holocaust Memorial Centre. 

Domaine Gerovasiliou. Great wines.
For me, there are many, many high points of Thessaloniki: my three favourite buildings (the Palaeologan churches of Prophet Elijah; Saint Catherine; the Holy Apostles); the city’s modern literature (e.g. Anagnostakis; Christianopoulos; Ioannou); its atmosphere and vibrancy; its culture and food. We closed on a real high note: Domaine Gerovasiliou at Epanomi. Who could resist the great wines of Thessaloniki? And who could resist, in particular, the hospitality at Mr Gerovasiliou’s restaurant, museum and vineyard?

For me Thessaloniki is much, much more than just the ‘alternative’ to Athens. I admire it for being proud and cultured, for trying to manage its history, for standing at an angle to the mainstream. As a northerner myself, I love it for being distinctively the Northern City of Greece. I will be back in 2019!

 John



Wednesday, 17 October 2018

Ένας Έλληνας ποιητής στο Νόργουντ

Μια λαμπρή μέρα το καλοκαίρι, έκανα ένα σύντομο προσκύνημα. Με ποδήλατο. Κατά το μεσημέρι. Εφτά χιλιόμετρα περίπου απ’ το σπίτι μου, σε μια περιοχή που με δυσκολία διακρίνεται από το Τούτινγκ, είναι μια από τις πιο εντυπωσιακές και λιγότερα γνωστές ελληνικές συνοικίες του Λονδίνου. 

Σε μια γωνία του Νότιου Μητροπολιτικού Νεκροταφείου στο Γουέστ Νόργουντ, έρχονταν τα πιο πλούσια μέλη της ελληνικής κοινότητας του Λονδίνου, πάνω από 100 χρόνια πριν, για να φτιάξουν την τελευταία τους κατοικία.  

Όλα από τα σπουδαία ονόματα είναι παρόντα: οι Ράλληδες, οι Σκυλίτσηδες, οι Αργέντηδες, οι Κασσαβέτηδες, οι Καβάφηδες, οι Ροδοκανάκηδες. Τα μνημεία τους είναι μεγαλειώδη. Όλοι οι αρχιτεκτονικοί ρυθμοί που συναντώνται σε μνήματα βρίσκονται εδώ: νεοκλασικός, μπαρόκ, βενετο-γοτθικός, αιγυπτιακός κ.ο.κ. Σπουδαίοι αρχιτέκτονες ανταγωνίστηκαν για να τα ανεγείρουν εδώ. Το νεκροταφείο ιδρύθηκε το 1842, και τρεις δεκαετίες μετά, απέκτησε και ένα μεγάλο παρεκκλήσι, με πρωτότυπο έναν τετράστιχο δωρικό ναό, αφιερωμένο στον Άγιο Στέφανο τον πρωτομάρτυρα. Μετά από πολλά χρόνια παραμέλησης, ο δήμος προσπαθεί να συγκεντρώσει κονδύλια για να αποκατασταθούν τα κύρια μνημεία. Το αξίζουν. Ο τόπος είναι μαγικός. Μοιάζει σαν το αγγλικό παράρτημα του Α΄ Νεκροταφείου Αθηνών. 

Αλλά αυτή τη φορά, δεν ερχόμουν για να αποτίσω φόρο τιμής στις σπουδαίες οικογένειες εφοπλιστών. Στη ΒΑ γωνία του νεκροταφείου, μια απλή και ασήμαντη επιτύμβια πλάκα πληροφορεί τον επισκέπτη ότι ένθαδε κείται ένας αξιοθαύμαστος αλλά σχεδόν άγνωστος Έλληνας ποιητής και φιλόσοφος, ο οποίος ήρθε στην Αγγλία, για να σπουδάσει στο Καίμπριτζ, το 1939 (παρεμπιπτόντως, ο Καζαντζάκης βρισκόταν την ίδια εποχή στην Αγγλία). Μόλις πέντε χρόνια μετά, πέθανε στο Λονδίνο από λευχαιμία, στην τραγικά νεαρή ηλικία 32 χρονών. Το όνομά του ήταν Δημήτριος Καπετανάκης και η επιτύμβια πλάκα του, που μαρτυρεί την αγάπη του για την ελληνική καθώς και την αγγλική ποίηση, έχει δυο επιγραφές – μια στην ελληνική, μια στην αγγλική γλώσσα:

Ο Τάφος του Καπετανάκη
Για δες καιρό που διάλεξες,
Χάρε μου, να τον πάρεις

I am re-begot
Οf absence, darkness, death: things which are not.

(Ξαναγεννήθηκα από την απουσία, το σκοτάδι, τον θάνατο·
πράγματα ανύπαρκτα.)

Ο Καπετανάκης (γενν. 1912) είχε φύγει από τη Σμύρνη με προορισμό την Αθήνα, λίγο μετά από την πτώση της πόλης στα χέρια των Τούρκων το 1922. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κι έπειτα πήγε στη Γερμανία για να σπουδάσει στη Χαϊδελβέργη, όπου έγραψε τη διδακτορική του διατριβή στη φιλοσοφική σχολή με τίτλο «Έρως και χρόνος». Το 1939, το Βρετανικό Συμβούλιο του έδωσε υποτροφία για σπουδές στο Καίμπριτζ. Στην Αγγλία πλέον, καταπιάστηκε με την αγγλική λογοτεχνία: ποίηση και πεζά. Κι άρχισε να γράφει ποιήματα στην αγγλική γλώσσα και γνώρισε μια πρωτοποριακή παρέα Άγγλων συγγραφέων που τον έβαλαν στον κύκλο τους. Μετά τον πρόωρο θάνατό του, εξέδωσαν έναν μικρό τόμο του έργου του στα αγγλικά:  Δημήτριος Καπετανάκης: Ένας Έλληνας ποιητής στην Αγγλία.

Ο Καπετανάκης είναι ελάσσονας ποιητής, αλλά προσέλκυσε πρόσφατα την προσοχή μερικών καθηγητών. Οι φιλόλογοι Ντέιβιντ Ρίκς και Δημήτρης Παπανικολάου έχουν γράψει ενδιαφέροντα άρθρα για αυτόν. Και η Αθηναϊκή Επιθεώρηση του Βιβλίουεξέδωσε τον Μάιο μερικά σπουδαία άρθρα για τον ποιητή. Μου αρέσει η λεπτή του συλλογή αγγλικών ποιημάτων – για διαφορετικούς λόγους: την τεχνική αριστεία τους, το περίεργο σκοτάδι και την απροσδόκητη προοπτική που εκθέτουν (την βλέπεις παρακάτω στο σονέτο του «Friendship’s Tree»), την απομόνωση, τη περιθωριοποίηση αλλά και το θάρρος ενός απ’ ό,τι φαίνεται ομοφυλοφίλου συγγραφέα, ο οποίος δεν έμοιαζε καθόλου με τον Καβάφη. Και βέβαια, μου αρέσει το γεγονός ότι, σε αντίθεση με τον Κάλβο (που, δυστυχώς για μας, επαναπατρίστηκε από το Λίνκολνσαϊρ τη δεκαετία του 1960), αυτός ο νέος ποιητής, μετανάστης από τη φρίκη της Καταστροφής, κείτεται εδώ ακόμη σε αυτή την ήσυχη γωνία του ΝΔ Λονδίνου: ένας ακόμα δεσμός ανάμεσα στην Αγγλία και στον Ελληνισμό, μια ακόμη έκφραση του αμοιβαίου θαυμασμού μας για τη πνευματική ζωή. 

Τζων



Tuesday, 4 September 2018

Mackenzie's Memories of Greece

Paddy Leigh Fermor and Compton Mackenzie from Greece in My Life
This photograph, which I discovered quite recently, has become an immediate favourite. It shows two great writers, warriors and philhellenes standing together at Thermopylae in 1959, admiring Simonides’ epigraph in honour of the last stand of Leonidas and his 300 men. The two writers were separated by a generation or so: Sir Compton Mackenzie, born 1883, and Sir Patrick (“Paddy”) Leigh Fermor, born 1915. These days, Paddy Leigh Fermor is by far the better known figure; I have myself blogged about him and contributed (in Greek) to a bilingual book in his honour

But we are shortly reaching the end of the commemorations for the centenary of the Great War, and I have been reading not only recent histories, but also contemporary memoirs, particularly by veterans active in Gallipoli, the Aegean and northern Greece. Compton Mackenzie is probably best known now for his 1947 novel, Whisky Galore,  which was turned successfully into films in 1949 and 2016. But he played an active and unusual role in the Aegean theatre of the Great War, and has left behind four fascinating volumes of reminiscences: Gallipoli Memories (1929), First Athenian Memories (1931), Greek Memories (1932) and Aegean Memories (1940). The publication of the third volume was a notorious event, because it occasioned Mackenzie’s successful prosecution under the Official Secrets Act. Copies were impounded and pulped (I own one of the copies that escaped the injunction!), and the memoir was reissued, with changes, in 1939.

The British state was sensitive for one simple reason: from 1915 to 1917 Mackenzie was head of British intelligence, first in Athens and then across the Aegean, with his base on Syros. His memoirs are a uniquely intimate telling of the intrigues in Greece in those fateful years of the national schism.

When the war broke out, Mackenzie was 31 years old and of weak health; although he tried to get a commission, he was unable to pass the medical examination for service in the armed forces. Eventually, he was recruited by Sir Ian Hamilton, the Commander-in-Chief of the Mediterranean Expeditionary Force, to work on cypher operations for Gallipoli, and commissioned as a Lieutenant in the Royal Marines. He reached GHQ at Kephalos Bay on Imbros in late May 1915. For the next few months, he was active there, on Tenedos and on Lesbos. But he fell ill from dysentery and was evacuated from Imbros in August 1915, a few days after the unsuccessful Suvla Bay landing. 

He found himself in Athens, where, almost by accident, he became responsible for building up British counter-espionage operations, as part of what was then called MI 1(c): the later MI6. This was an extraordinary period in Greek history, when King Constantine and Prime Minister Venizelos were utterly at odds over Greek war aims. The country was officially neutral, but Constantine, at the very least, expected a German victory and was attempting to position the country accordingly; his Prime Minister believed and was doing the opposite. Mackenzie gives a detailed and often thrilling account of the tensions and murderous conflicts between the parties and their various supporters (including the competing foreign legations) in Athens from August 1915 until the November Events of 1916, after which Venizelos’ provisional government in Salonica took Greece into the war alongside Great Britain and our allies. For the next ten months, Mackenzie transferred his operations to Syros, where he set out to support the provisional government’s control over the Cyclades. 

This is a controversial and still painful period in Greece’s history, and I wouldn’t be crazy enough to step on the territory of professional historians. But I do think that Mackenzie’s memoirs are highly to be recommended. First because they offer a first-hand and unusual British perspective on the intrigues between the Greek Court and Government in those years, alongside the interactions and interventions of foreign powers. Secondly because they are superbly well written and addictive. Compton Mackenzie was a man who could write, and his love of Greece shines through. He had learned ancient Greek from the age of nine and acquired an astonishing knowledge of the language; although he decided to read history not classics at Oxford, Greece and Greek were in his bloodstream. Like Paddy Leigh Fermor in a later era, he admired not just ancient Greece, but also the modern country and the Greeks he encountered in those years of war. In 1959, he recorded for the BBC, ‘The Glory That Was Greece’: one of the first TV series that attempted to explain Greek civilisation to a broad British public. The account of the filming in his later memoir, Greece In My Life (1960), is itself exceptionally interesting.

In the tetralogy of war memoirs there are many excellent pieces of writing. I have posted on my twitter account Mackenzie’s magnificent description of Sounion in springtime. But I will close this blog with his telling of his first arrival at the British Legation (=Embassy), then on Klafthmonos Square; it is characteristically evocative and I hope it inspires some of my readers to check out the books:

The British Legation in Athens completely fulfilled my notion of what a Legation should look like. I can imagine no residence more eloquent of its vocation. To turn aside from the garish whiteness of Stadium Street and pull up in the carriage before that mellow house overlooking a large garden shady with dark pines and the feathery light green foliage of false-pepper trees was an experience of which the sharpest savour could only have been tasted after such weeks as I [had spent] among the tents of Kephalo.  As richly as the perfume of apricots gathered in boyhood, there returns upon my senses as I write these words the smell of the warm stone mingled with an aromatic breath of pines, with acrid whiffs of dust, and the sweaty leather of the horses’ harness. Smith, the Legation porter, hurries down the wide steps from the great front door to help with the bags….

                Mackenzie, First Athenian Memories



John

Ιππόδαμος στη Δορδόνη


Τις προάλλες επέστρεψα Λονδίνο μετά από μια βδομάδα στη Δορδόνη της Γαλλίας. Δεν είχα ξαναπάει σε εκείνη την περιοχή και τη βρήκα πανέμορφη: γεμάτη αμπελώνες, χωράφια με ήδη καλά θερισμένο καλαμπόκι, άφθονα φυλλοβόλα δάση, κοιλάδες με ποτάμια που κυλάνε με μεγαλείο και αδράνεια. Όλα ήταν ωραία, όλα ήσυχα και ήρεμα.

Συνήθως, όπως ξέρουν οι αναγνώστες μου, παραθερίζουμε το καλοκαίρι στην Ελλάδα, μα φέτος δεν είχαμε χρόνο (προετοιμάζομαι να υποβάλω τη διδακτορική διατριβή μου το φθινόπωρο και περάσαμε μονάχα ένα τριήμερο στην Ελλάδα). Οπότε, για “αποζημίωση”, κουβάλησα την Ελλάδα μαζί μου στη μορφή πολλών ελληνικών βιβλίων για τις έρευνές μου: ποίηση του Ρίτσου, του Άγρα, του Ταχτσή και του Ιωάννου, δοκίμια της Φιλοκύπρου, του Κόκορη, του Παπανικολάου, κ.ο.κ. Ευτυχώς είμαι ευτυχισμένος με όλ' αυτά και δεν έχω φτάσει ακόμη το σημείο να νιώθω ότι και οι σπουδές μου αρχίζουν να μοιάζουν με δουλειά…

Είσοδος στην πλατεία της Μονπαζιέ
Γενικά προσπαθώ να ταξιδεύω όχι μόνο για ξεκούραση αλλά και για να μαθαίνω κάτι, για να αποκτώ νέες εμπειρίες, νέες ιδέες. Στην όμορφη Δορδόνη η μεγαλύτερη έκπληξη για μένα, το καλύτερο πράγμα που έμαθα, ήταν η σημερινή πραγματικότητα κι η ιστορία των λεγόμενων bastides: των οχυρωμένων κωμοπόλεων που χτίστηκαν τον 13ο και τον 14ο αιώνα μ.Χ. τόσο στην Ακιτανία όσο στην Γασκονία. Εκείνους τους αιώνες, η κυριαρχία του νοτιο-δυτικού μέρους της Γαλλίας αμφισβητούνταν από τους Βασιλιάδες της Αγγλίας, οι οποίοι διατελούσαν και Δούκες της Ακιτανίας, και τους Βασιλιάδες της Γαλλίας. Τα αγγλικά και γαλλικά στέμματα ίδρυσαν νέες πόλεις για να δημιουργηθούν νέες δυνατότητες εμπορίου και για να εγκατασταθούν νέα κέντρα φορολόγησης. Κατά δύσκολες εποχές (και η εποχή του Πολέμου Εκατό Χρόνων ήταν πολύ δύσκολη) οι πόλεις αυτές παρείχαν και την ασφάλεια για τους πληθυσμούς τους.

Σχέδιο της Μονπαζιέ
Αυτές οι κωμοπόλεις, που μού ήταν προηγουμένως άγνωστες, δεν ταιριάζανε καθόλου με τη γνώση μου για μεσαιωνικούς οικισμούς. Επισκεφτήκαμε τη Μονπαζιέ (Montpazier), τη Βιλερεάλ (Villeréal) και την Εμέ (Eymet), και όλες είχαν το ίδιο εκπληκτικό στοιχείο: αυστηρή κανονικότητα. Οι πολεοδόμοι τους επέμεναν σε ορθογώνια σχέδια, βασισμένα σε μια αγορά, με τον κύριο ναό να βρίσκεται εκεί κοντά.  Αντι για τα ακανόνιστα, παραμορφωμένα οικόπεδα και τα στενά σοκάκια αγγλικών μεσαιωνικών κωμοπόλεων, οι νέοι οικισμοί αυτοί ήταν λογικοί, καλά σχεδιασμένοι,  χτισμένοι για έναν προηγμένο τρόπο ζωής. Μου θύμισαν αμέσως τα αρχαία ιπποδάμεια σχεδία: τις ελληνικές και ελληνιστικές πόλεις (π.χ. τον Πειραιά*, τους Θούριους, την Πριήνη, τη Μίλητο) που χτίστηκαν σε κανονικά γεωμετρικά και ορθογώνια πρότυπα, των οποίων η εφεύρεση αποδόθηκε στον Ιππόδαμο της Μιλήτου.

Ιπποδάμειο σχέδιο του Πειραιά
Οπότε πέρασα μια ενδιαφέρουσα ώρα να αναρωτιέμαι για τις πιθανές πηγές έμπνευσης των μεσαιωνικών πολεοδόμων: μήπως ήταν ενημερωμένοι για τα ορθογώνια σχέδια των ρωμαϊκών κάστρων; μήπως έφεραν πίσω από τις σταυροφορίες ισλαμικές αντιλήψεις αστικών διατάξεων; μήπως ήταν δυνατό κανείς να θεωρεί αυτούς τους ασυνήθιστους μεσαιωνικούς οικισμούς ως την έμμεση και μακρινή κληρονομιά της εμπειρίας της αρχαίας Ελλάδας;

Ίσως να είναι αναπόφευκτο το μυαλό μου, όταν στερείται από την ελληνική πραγματικότητα, να δει τα αποτυπώματά της ακόμα και στους πιο απίθανους χώρους. Τέλος πάντων, ήταν καλό να ένωσω, όσο και αν ευρηματικά, τις περιπλανώσεις μου στις νέες κωμοπόλεις του Εδουάρδου Α΄ και  του Λουδοβίκου Θ΄ με αυτές στις ελληνιστικές πόλεις της Μικρασίας, της Μεγάλης Ελλάδας και της Ελλάδας της ίδιας. 

Ελπίζω όλοι μου οι αναγνώστες να πέρασαν εξίσου καλά τις διακοπές τους!

Τζων

* Σχετικά με τον Ιππόδαμο και τον Πειραιά, βλ. αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο της Καθημερινής.

Μονπαζιέ

Sunday, 29 July 2018

Summer Fires in Attica - an Appeal by the Anglo-Hellenic League


I love my own country and can happily and sincerely conjure up lyrical enchantment at long summer shadows playing on clipped green lawns. But my ideal of summer is always a vision of being and travelling in Greece. The smell of the earth, the blue of sky and sea, the sharp light, the dry heat, the terrain: pine and fir trees, prickly pears, strawberry trees, olive groves, thistles crackling underfoot on mountain paths, the cool shadow cast by a platanos at the edge of a secluded beach…  

The experienced traveller in Greece is always aware of the dangers that lie behind the idyll. In summer, the countryside becomes very, very dry, and the risk and reality of wild fires have been known and feared since antiquity. My friend the classicist Edith Hall reminded us all of this the other day when quoting Homer:

As a fire rages in a mountain glen after long drought, and the dense forest is ablaze, and the wind carries huge tongues of fire everywhere, so furiously did Achilles rage with his spear as if he were a daemon, chasing his victims until the dark earth ran with blood.
                                                                                                            Iliad 20, 491-4


Demonic wild fires are a fact of Greek summer life most years. And yet, like many others, I was profoundly shocked and deeply upset to learn of the recent firestorms in eastern Attica and elsewhere in Greece. It is horrible to see the scale of human loss, measured in lives and livelihoods, and to hear the trauma and terror of humans caught up in an infernally aggressive and swiftly moving front of fire. The environmental and economic devastation that has been caused adds to the sense of grief and sadness. My sympathy for all who have been affected, directly or indirectly, is unmeasured, and I repeat here the sincere condolences I have elsewhere expressed to those who have lost loved ones or been otherwise touched by these terrible events. Like all my compatriots, I stand with you in your grief and mourning.

I was pleased to read that the British Government, alongside other partners and friends of Greece, has offered its help. And I know from contacts with the Embassy and others that British experts have been identifying themselves and volunteering their services. It is good that this is happening. You can find occasional information updates from the Ambassador on her Twitter account here.

In June, I blogged about the Anglo-Hellenic League. Since 1913, the League has been working to bring Brits and Greeks together, and to strengthen our support for each other, particularly in times of need. At this time of tragedy in Greece, with so many fatalities, so many casualties and so many missing, the need is great. I have, therefore, announced today the decision of the League’s Council to launch an appeal in the UK for funds, to help those affected by the recent firestorms. We are encouraging all our members and supporters to give however much they can to this cause.

In this appeal, we are working in partnership with the Greek NGO, Desmosa not-for-profit organization based in Athens, which has, since 2012, been alleviating the impact of the social crisis in Greece. Desmos acts as an intermediary between donors and organisations in need, and specializes in social welfare, healthcare, emergency response and recovery. Since the fires in Attica, Desmos has had staff on the ground evaluating local needs and directing donors’ funds to where they can be of most use. The League is very pleased to be able, through our appeal, to support Desmos’ activities and to help the victims of these terrible events. We hope through these means to make an effective demonstration of British solidarity with Greece.

You can find out more about the League’s appeal by clicking on the League's website here. The site contains information about contributing by cheque or by bank transfer. If you would like to contribute directly and securely on-line, please click here. Please do contribute. Every penny can make a difference.

Thank you.

John

Friday, 29 June 2018

Αγγλοελληνικές νύχτες


Αυτές οι δυο τελευταίες βδομάδες ήταν για μένα ιδιαίτερα «αγγλοελληνικές». 

Πρίγκιπας Μιχαήλ, Δημήτρης Παρασκευάς, εγώ
Στις 14 Ιουνίου προήδρευσα για πρώτη φορά στην τελετή απονομής του Βραβείου Ράνσιμαν, που έλαβε χώρα στο Ελληνικό Κέντρο, υπό την αιγίδα της Αυτού Υψηλότητας Πρίγκιπα Μιχαήλ του Κεντ και παρουσία του χορηγού μας, Δημήτρη Παρασκευά. Μας μίλησε και ο πρώην διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης και του Βρετανικού Μουσείου, Νηλ Μακγκρέγκορ. Το Βραβείο Ράνσιμαν απονέμεται κάθε χρόνο από τον Αγγλοελληνικό Σύνδεσμο, του οποίου την εκτελεστική επιτροπή προεδρεύω, για ένα βιβλίο που εκδόθηκε για πρώτη φορά την περασμένη χρονιά στα αγγλικά σχετικά με την Ελλάδα ή μια πτυχή του ελληνισμού. 

Η Βράβευση
Φέτος βραβεύτηκαν δυο συγγραφείς για δυο βιβλία: ο Μάθιου Σάιμοντον για την Κλασική Ελληνική ολιγαρχία (Classical Greek Oligarchy) και ο Κολμ Τομπίν για τον Οίκο ονομάτων (House of Names). Το ότι βραβεύτηκαν ένα έργο πολιτικής ιστορίας και ένα μυθιστόρημα δείχνει πόσο βαθιά ενδιαφερόμαστε για διαφορετικών ειδών γραφή για την ελληνικότητα. Τα 47 βιβλία που υποβλήθηκαν φέτος ήταν εξαιρετικής ποιότητας και οι τέσσερες κριτές έκαναν καλή και δύσκολη δουλειά. Ελπίζω τα δυο βραβευμένα βιβλία να δημοσιευθούν στο μέλλον και στα ελληνικά. Μπορείς να βρεις όλα τα στοιχεία (στα αγγλικά) στον ιστότοπό μας.

Ομιλητές για την επέτειο Κοραή
Τέσσερες νύχτες αργότερα, βρέθηκα στην μεγάλη αίθουσα του King’s College London για την επέτειο 100 χρόνων από την ίδρυση της Έδρας Κοραή στη νεοελληνική και βυζαντινή λογοτεχνία, γλώσσα και ιστορία. Έγραψα για τις συνθήκες μέσα στις οποίες ιδρύθηκε η Έδρα στο πρώην μπλογκ μου, όταν ήμουν βρετανός πρέσβης. Το 2015, το πανεπιστήμιο χρειάστηκε να ξεκινήσει μια εκστρατεία για την ανανέωση του κληροδοτήματος της Έδρας, το οποίο είχε σχεδόν εξαντληθεί. Ευτυχώς, χάρη στη γενναιοδωρία μερικών ελληνικών θεσμών και πολιτών, εξασφαλίστηκε η χρηματοδότηση για ένα καινούριο κληροδότημα: άρα το μέλλον αυτής της σπουδαίας Έδρας, αυτού του πολύ σημαντικού δεσμού μεταξύ Αγγλίας και Ελλάδας, έχει εξασφαλιστεί για τα επόμενα 100 χρόνια. Είχα την τιμή να μιλήσω στους καλεσμένους ως πρόεδρος του Αγγλοελληνικού Συνδέσμου, που συνεισέφερε σημαντικά στη αρχική δημιουργία της Έδρας το 1918. Πολλοί σπουδαίοι καθηγητές έκαναν ομιλίες: π.χ. ο Ρόντυ Μπήτον, η Άβεριλ Κάμερον, ο Μάικλ Λιουέλιν Σμιθ, ο Πασχάλης Κιτρομηλίδης. Την εκδήλωση έκλεισε η Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού, κυρία Λυδία Κονιόρδου, με μια εξαιρετική ομιλία για τις πολιτιστικές και ακαδημαϊκές σχέσεις μεταξύ μας.

Το καινούργιο βιβλίο
Αυτές οι αγγλοελληνικές νύχτες συνεχίζονται. Στις 5 Ιουλίου, θα παραβρεθώ στην παρουσίαση του καινούργιου βιβλίου του Ίαν Κόλινς και της Ολίβια Στιούαρτ για τη φωτογραφική τέχνη της Τζόαν Λη Φέρμορ, συζύγου του αειμνήστου συγγραφέα και ήρωα Πάτρικ Λη Φέρμορ. Η εκδήλωση θα γίνει στο πολιτιστικό «σπίτι» αγγλοελληνικών σχέσεων στο Λονδίνο: το Ελληνικό Κέντρο. Ανυπομονώ να υποστηρίξω μια ακόμα εκδήλωση που αποκαλύπτει μια άλλη πτυχή αγγλοελληνικών σχέσεων σε όλες τους τις διαφορετικές διαστάσεις.

Τζων 

Υ.Γ. Εννοείται πως δεν ξεχνάω τα πολιτικά γεγονότα, π.χ. την πρόσφατη επίσκεψη στο Λονδίνο του Έλληνα Πρωθυπουργού. Πραγματικά, ενισχύονται με διαφορετικούς τρόπους οι σχέσεις μας. Χαίρομαι πολύ.

Το ακροατήριο για το Βραβείο Ράνσιμαν


Ο Νηλ Μακγκρέγκορ στην τελετή Ράνσιμαν
Εγώ στην επέτειο Κοραή

Saturday, 9 June 2018

The Anglo-Hellenic League: promoting understanding and friendship between Brits and Greeks

Since the start of June, I have had the privilege and pleasure of chairing the council of The Anglo-Hellenic League. In this blog I want to tell you who we are, why you should be interested in us and how to join us.

The logo of The Anglo-Hellenic League
The League's founders
We are a charity, based in London, that promotes understanding and friendship between the peoples of Greece and the UK, through cultural and charitable work. We were founded in 1913, in the aftermath of the Balkan Wars, both to support Greece politically and to organise humanitarian aid for the Greek refugees of the Balkan conflicts. Our founders were William Pember Reeves, director of the London School of Economics and Political Science, and Ronald Burrows, principal of King’s College London. From the start, the League enjoyed the support of the great names of the Greek merchant community in London (Ionides, Mavrogordato, Ralli and Cassavetti), together with the political class: most significantly, the great Greek statesman Eleftherios Venizelos himself, and the Greek Minister in London Ioannes Gennadios. 

One of the League’s early successes was the foundation and endowment of the Koraes Chair of Modern Greek and Byzantine History, Language and Literature at King’s College London. We are celebrating the centenary and re-endowment of the Chair this year (for information about that event see https://www.kcl.ac.uk/artshums/ahri/eventrecords/2017-2018/CHS/Koraes-Chair-celebration.aspx).

Since 1979, the League has been a charity, operating under English law. This means that our activities are now purely charitable and non-political, and we have two charitable objects:

·      the advancement of knowledge of the science, art, literature, music, history, economics, philosophy, culture and way of life of Greece; and
·     the relief of poverty and hardship, with particular regard to people in Greece.

In practical terms, this means that we put on educational and cultural events in the UK, to further an understanding and appreciation of Greece – from the Myceneans to the present day. And we raise money for Greek social causes. 

We run a busy programme of cultural events, but our ‘shop window’ every year is the Runciman Award, given to the writer of the best book published in the previous year in English on a Hellenic subject. 

We raised a substantial sum for the ‘Save the Acropolis’ Appeal in 1979/80 and, more recently, have raised money for the Greek charities ‘Food Bank – Foundation Against Hunger' and ‘Elliniki Etairia: the Society for the Environment and Cultural Heritage’. We are keen to expand our charitable activities.

For me, the relationship between Greece and Britain, between Brits and Greeks, has been the most important intellectual passion of my life: an intellectual passion with a strong emotional component. On the peripheries of the European landmass, but indissolubly European, we have very much in common; have supported each other through thick and thin for nearly two centuries; and have very strong reasons for continuing to be the closest of friends and allies. In the years ahead, I shall do all I can to strengthen this relationship through our cultural and charitable work.

I hope that Philhellene Brits will get to know more of our activities and support us – either by becoming a member, by donating funds or time, or by taking part in our events. You can find information about how to join us and about our events on our website: at https://www.anglohellenicleague.org/membership/.

Our next event is the Runciman Award Ceremony on Thursday 14 June. This year, we have a wonderful short-list and a great guest speaker, and the event will take place in the presence of our Chief Patron and President, HRH Prince Michael of Kent and our sponsor, Elias Paraskevas Attorneys1933.  We shall be using the event to raise money for the brave kids of the wonderful Greek charity ELEPAP, which works with high-risk infants with motor disabilities and neurodevelopmental problems. It’s a great cause and I hope not only to raise the profile of the charity among our guests but also to encourage a financial contribution. You can find more information about the short-listed books and authors and the event itself at http://runcimanaward.org; information about ELEPAP is available at http://www.elepap.gr/en/

If you’re a Brit interested in Greece and Greeks, or are a Greek perhaps living in London or elsewhere in the UK, please consider joining us. Potential corporate sponsors are also very welcome. You can make contact with us through this blog, by e-mail on info@anglohellenicleague.org, through our twitter account @AngHellenLeague, through our Facebook page, or through my personal twitter account @JohnKittmer.  Please do join us and please let us have your thoughts on what we could be doing together in the months and years ahead, to further the cause.


John

My Thessaloniki

Yesterday I had the pleasure of giving a talk on Thessaloniki at the Hellenic Centre  on Thessaloniki. This year is the thirtieth annive...