Friday, 29 June 2018

Αγγλοελληνικές νύχτες


Αυτές οι δυο τελευταίες βδομάδες ήταν για μένα ιδιαίτερα «αγγλοελληνικές». 

Πρίγκιπας Μιχαήλ, Δημήτρης Παρασκευάς, εγώ
Στις 14 Ιουνίου προήδρευσα για πρώτη φορά στην τελετή απονομής του Βραβείου Ράνσιμαν, που έλαβε χώρα στο Ελληνικό Κέντρο, υπό την αιγίδα της Αυτού Υψηλότητας Πρίγκιπα Μιχαήλ του Κεντ και παρουσία του χορηγού μας, Δημήτρη Παρασκευά. Μας μίλησε και ο πρώην διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης και του Βρετανικού Μουσείου, Νηλ Μακγκρέγκορ. Το Βραβείο Ράνσιμαν απονέμεται κάθε χρόνο από τον Αγγλοελληνικό Σύνδεσμο, του οποίου την εκτελεστική επιτροπή προεδρεύω, για ένα βιβλίο που εκδόθηκε για πρώτη φορά την περασμένη χρονιά στα αγγλικά σχετικά με την Ελλάδα ή μια πτυχή του ελληνισμού. 

Η Βράβευση
Φέτος βραβεύτηκαν δυο συγγραφείς για δυο βιβλία: ο Μάθιου Σάιμοντον για την Κλασική Ελληνική ολιγαρχία (Classical Greek Oligarchy) και ο Κολμ Τομπίν για τον Οίκο ονομάτων (House of Names). Το ότι βραβεύτηκαν ένα έργο πολιτικής ιστορίας και ένα μυθιστόρημα δείχνει πόσο βαθιά ενδιαφερόμαστε για διαφορετικών ειδών γραφή για την ελληνικότητα. Τα 47 βιβλία που υποβλήθηκαν φέτος ήταν εξαιρετικής ποιότητας και οι τέσσερες κριτές έκαναν καλή και δύσκολη δουλειά. Ελπίζω τα δυο βραβευμένα βιβλία να δημοσιευθούν στο μέλλον και στα ελληνικά. Μπορείς να βρεις όλα τα στοιχεία (στα αγγλικά) στον ιστότοπό μας.

Ομιλητές για την επέτειο Κοραή
Τέσσερες νύχτες αργότερα, βρέθηκα στην μεγάλη αίθουσα του King’s College London για την επέτειο 100 χρόνων από την ίδρυση της Έδρας Κοραή στη νεοελληνική και βυζαντινή λογοτεχνία, γλώσσα και ιστορία. Έγραψα για τις συνθήκες μέσα στις οποίες ιδρύθηκε η Έδρα στο πρώην μπλογκ μου, όταν ήμουν βρετανός πρέσβης. Το 2015, το πανεπιστήμιο χρειάστηκε να ξεκινήσει μια εκστρατεία για την ανανέωση του κληροδοτήματος της Έδρας, το οποίο είχε σχεδόν εξαντληθεί. Ευτυχώς, χάρη στη γενναιοδωρία μερικών ελληνικών θεσμών και πολιτών, εξασφαλίστηκε η χρηματοδότηση για ένα καινούριο κληροδότημα: άρα το μέλλον αυτής της σπουδαίας Έδρας, αυτού του πολύ σημαντικού δεσμού μεταξύ Αγγλίας και Ελλάδας, έχει εξασφαλιστεί για τα επόμενα 100 χρόνια. Είχα την τιμή να μιλήσω στους καλεσμένους ως πρόεδρος του Αγγλοελληνικού Συνδέσμου, που συνεισέφερε σημαντικά στη αρχική δημιουργία της Έδρας το 1918. Πολλοί σπουδαίοι καθηγητές έκαναν ομιλίες: π.χ. ο Ρόντυ Μπήτον, η Άβεριλ Κάμερον, ο Μάικλ Λιουέλιν Σμιθ, ο Πασχάλης Κιτρομηλίδης. Την εκδήλωση έκλεισε η Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού, κυρία Λυδία Κονιόρδου, με μια εξαιρετική ομιλία για τις πολιτιστικές και ακαδημαϊκές σχέσεις μεταξύ μας.

Το καινούργιο βιβλίο
Αυτές οι αγγλοελληνικές νύχτες συνεχίζονται. Στις 5 Ιουλίου, θα παραβρεθώ στην παρουσίαση του καινούργιου βιβλίου του Ίαν Κόλινς και της Ολίβια Στιούαρτ για τη φωτογραφική τέχνη της Τζόαν Λη Φέρμορ, συζύγου του αειμνήστου συγγραφέα και ήρωα Πάτρικ Λη Φέρμορ. Η εκδήλωση θα γίνει στο πολιτιστικό «σπίτι» αγγλοελληνικών σχέσεων στο Λονδίνο: το Ελληνικό Κέντρο. Ανυπομονώ να υποστηρίξω μια ακόμα εκδήλωση που αποκαλύπτει μια άλλη πτυχή αγγλοελληνικών σχέσεων σε όλες τους τις διαφορετικές διαστάσεις.

Τζων 

Υ.Γ. Εννοείται πως δεν ξεχνάω τα πολιτικά γεγονότα, π.χ. την πρόσφατη επίσκεψη στο Λονδίνο του Έλληνα Πρωθυπουργού. Πραγματικά, ενισχύονται με διαφορετικούς τρόπους οι σχέσεις μας. Χαίρομαι πολύ.

Το ακροατήριο για το Βραβείο Ράνσιμαν


Ο Νηλ Μακγκρέγκορ στην τελετή Ράνσιμαν
Εγώ στην επέτειο Κοραή

Saturday, 9 June 2018

The Anglo-Hellenic League: promoting understanding and friendship between Brits and Greeks

Since the start of June, I have had the privilege and pleasure of chairing the council of The Anglo-Hellenic League. In this blog I want to tell you who we are, why you should be interested in us and how to join us.

The logo of The Anglo-Hellenic League
The League's founders
We are a charity, based in London, that promotes understanding and friendship between the peoples of Greece and the UK, through cultural and charitable work. We were founded in 1913, in the aftermath of the Balkan Wars, both to support Greece politically and to organise humanitarian aid for the Greek refugees of the Balkan conflicts. Our founders were William Pember Reeves, director of the London School of Economics and Political Science, and Ronald Burrows, principal of King’s College London. From the start, the League enjoyed the support of the great names of the Greek merchant community in London (Ionides, Mavrogordato, Ralli and Cassavetti), together with the political class: most significantly, the great Greek statesman Eleftherios Venizelos himself, and the Greek Minister in London Ioannes Gennadios. 

One of the League’s early successes was the foundation and endowment of the Koraes Chair of Modern Greek and Byzantine History, Language and Literature at King’s College London. We are celebrating the centenary and re-endowment of the Chair this year (for information about that event see https://www.kcl.ac.uk/artshums/ahri/eventrecords/2017-2018/CHS/Koraes-Chair-celebration.aspx).

Since 1979, the League has been a charity, operating under English law. This means that our activities are now purely charitable and non-political, and we have two charitable objects:

·      the advancement of knowledge of the science, art, literature, music, history, economics, philosophy, culture and way of life of Greece; and
·     the relief of poverty and hardship, with particular regard to people in Greece.

In practical terms, this means that we put on educational and cultural events in the UK, to further an understanding and appreciation of Greece – from the Myceneans to the present day. And we raise money for Greek social causes. 

We run a busy programme of cultural events, but our ‘shop window’ every year is the Runciman Award, given to the writer of the best book published in the previous year in English on a Hellenic subject. 

We raised a substantial sum for the ‘Save the Acropolis’ Appeal in 1979/80 and, more recently, have raised money for the Greek charities ‘Food Bank – Foundation Against Hunger' and ‘Elliniki Etairia: the Society for the Environment and Cultural Heritage’. We are keen to expand our charitable activities.

For me, the relationship between Greece and Britain, between Brits and Greeks, has been the most important intellectual passion of my life: an intellectual passion with a strong emotional component. On the peripheries of the European landmass, but indissolubly European, we have very much in common; have supported each other through thick and thin for nearly two centuries; and have very strong reasons for continuing to be the closest of friends and allies. In the years ahead, I shall do all I can to strengthen this relationship through our cultural and charitable work.

I hope that Philhellene Brits will get to know more of our activities and support us – either by becoming a member, by donating funds or time, or by taking part in our events. You can find information about how to join us and about our events on our website: at https://www.anglohellenicleague.org/membership/.

Our next event is the Runciman Award Ceremony on Thursday 14 June. This year, we have a wonderful short-list and a great guest speaker, and the event will take place in the presence of our Chief Patron and President, HRH Prince Michael of Kent and our sponsor, Elias Paraskevas Attorneys1933.  We shall be using the event to raise money for the brave kids of the wonderful Greek charity ELEPAP, which works with high-risk infants with motor disabilities and neurodevelopmental problems. It’s a great cause and I hope not only to raise the profile of the charity among our guests but also to encourage a financial contribution. You can find more information about the short-listed books and authors and the event itself at http://runcimanaward.org; information about ELEPAP is available at http://www.elepap.gr/en/

If you’re a Brit interested in Greece and Greeks, or are a Greek perhaps living in London or elsewhere in the UK, please consider joining us. Potential corporate sponsors are also very welcome. You can make contact with us through this blog, by e-mail on info@anglohellenicleague.org, through our twitter account @AngHellenLeague, through our Facebook page, or through my personal twitter account @JohnKittmer.  Please do join us and please let us have your thoughts on what we could be doing together in the months and years ahead, to further the cause.


John

Monday, 4 June 2018

Συμβιώνοντας με τον Ρίτσο


Τον πρώτο λόγο δεν τον είχε πάντα η ποίηση. Τον τελευταίο, πάντα.
                                                                                             ΡΙΤΣΟΣ, Μονόχορδα 264

Αυτές τις ημέρες συμβιώνω ολόψυχα με τον Γιάννη Ρίτσο. Μέσα του Μαΐου, ολοκλήρωσα το πρώτο προσχέδιο της διδακτορικής διατριβής μου για τον ποιητή. Στόχος μου είναι η υποβολή του ολοκληρωμένου διδακτορικού στις πανεπιστημιακές αρχές το φθινόπωρο. Άρα αρχίζω να βλέπω πια μπροστά μου το τέλος μιας πορείας που την ξεκίνησα μια δεκαετία πριν.

Οικία Δέλτα, Κηφισσιά
Εν τω μεταξύ, βρίσκομαι στο στάδιο των τελευταίων ερευνών και της διαδικασίας αναθεώρησης. Έτσι, βρέθηκα δυο βδομάδες πριν στην Κηφισσιά – στην Οικία Δέλτα του Μουσείου Μπενάκη, εξερευνώντας το Αρχείο Ρίτσου, που κληροδοτήθηκε από την χήρα του, τη Φαλίτσα, μετά τον θάνατο του ποιητή.  Κάθε πρώτη εξερεύνηση σε ένα προηγουμένως άγνωστο αρχείο μοιάζει με αρχαιολογικές ανασκαφές. Το θέμα είναι απλό: θα βρει κανείς κάτι το σημαντικό ή τίποτε απολύτως; Πραγματικά, για μένα το αρχείο ήταν θησαυρός: ανακάλυψα όχι μόνο περισσότερες μαρτυρίες για επιβεβαίωση των κύριων γραμμών της διατριβής μου, αλλά και συγκεκριμένα έργα του ποιητή που την ύπαρξή τους την είχα διαισθανθεί μόνο. Ήταν μια πολύ πετυχημένη και αποδοτική επίσκεψη!

Διάλεξη στο Πανεπιστήμιο Κρήτης
Δυο μέρες αργότερα, πέταξα στην Κρήτη για να κάνω μια δημόσια διάλεξη στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ρέθυμνο. Και πάλι, επρόκειτο για τον Ρίτσο. Είχα αποφασίσει να μιλήσω για τον κεντρικό άξονα της διατριβής μου για τον «Ρίτσο ως αναγνώστη». Εκ των προτέρων, είχα σοβαρές αγωνίες: ήταν πρώτη φορά που μίλησα δημόσια και στα ελληνικά για τις έρευνές μου μπροστά σε ένα ελληνικό ακροατήριο. Έχουμε μια έκφραση στα αγγλικά: «Coals to Newcastle»: κυριολεκτικά, «φέρνω κάρβουνα στο Νιούκασλ»· με άλλα λόγια, κάνω κάτι το άσκοπο, διότι εδώ όλοι το έχουν, όλοι το ξέρουν κιόλας. Και είχα πάντα υπόψη μου την έκφραση αυτή. Για να μιλήσει ένας ξένος για έναν περίφημο Έλληνα ποιητή μπροστά σε Έλληνες, απαιτεί θάρρος ή ηλιθιότητα ή και τα δύο μαζί! Πραγματικά, η υποδοχή ήταν θερμή και οι ερωτήσεις στο τέλος της διάλεξης ήταν φιλικές, ενδιαφέρουσες και διεισδυτικές. Χάρηκα όχι μόνο που είχα την ευκαιρία να εκθέσω κάτι από τον προσανατολισμό των σκέψεων μου για αυτό τον υπέροχο ποιητή και άνθρωπο, αλλά και που ανανέωσα τη φιλία μου με πολλούς Κρητικούς φίλους, του Δημάρχου Ρεθύμνου συμπεριλαμβανομένου.

Διάλεξη στη Βρετανική Ακαδημία
Λοιπόν, σήμερα προετοιμάζομαι να κάνω μια άλλη δημόσια διάλεξη για τον Ρίτσο. Αυτή τη φορά, θα μιλήσω γενικά και στα αγγλικά για τον «Ρίτσο στη Μονεμβασιά». Πρόκειται για μια εικονογραφημένη παρουσίαση για τη σπουδαιότητα του τόπου σε σχέση με τη μόρφωση ενός ποιητή. Θα λάβει χώρα στη Βρετανική Ακαδημία, τις 7 Ιουνίου 6μμ.  Μπορείς να βρεις όλα τα στοιχεία εδώ: https://www.britac.ac.uk/events/bsa-lecture-ritsos-monemvasia-literary-guide-travellers

Όπως βλέπετε, η ζωή μου έχει γίνει απολύτως Ριτσοκεντρική.  Δεν παραπονιέμαι καθόλου. Το να συμβιώνει κανείς με έναν ποιητή είναι μεγάλη, καθημερινή χαρά! 

Τζων

Sunday, 29 April 2018

From Yorkshire to Zaraka: dressed in white

We returned on Thursday from a trip to the South-West of England. It was a gentle and relaxing journey, undertaken in the company of our two Greek girls: Bess and Annie (our adorable Jack Russell Terriers). We spent nights in Hampshire, Somerset and Wiltshire, meeting up on the way with friends and godparents. We saw lots of lovely things, walked hill-forts and beaches, ate well and returned rested.
Sherborne Abbey, Dorset
But for me, there was also a small business of specific exploration to undertake. One of the places I wanted to visit was Sherborne, a sleepy community in Dorset. A pretty place, with the low-level bustle of small English market-towns, it has a wonderfully preserved Benedictine abbey church. The building, as it now stands, was once Norman (and some Norman parts remain), but in the fifteenth century, it was spectacularly transformed through a glamorous “remake” in the final English Gothic style. Above the nave and choir, the building now sports spectacular stone vaults of a sort to make your heart sing. Everything was tastefully restored and painted by the Victorians. It is exquisite and entirely satisfying in itself. 

But Sherborne is, for me, also the starting-point of a very particular - odd you may think - religious obsession. Because Sherborne was the place where, in the eleventh century, a man called Stephen Harding was born. Subsequently raised in Sherborne, Harding became a monk and travelled far. In 1110, he co-founded an abbey at Cîteaux in France, which became a centre of the revitalisation of western Monasticism: the start of the Cistercian Order.

I have admired the Cistercians since when, as a boy, I fell in love with their ruined abbey at Rievaulx in Yorkshire, not so far from where I grew up. On the edge of the Yorkshire Moors, it is a gorgeous, sylvan site. The Cistercians were a reforming order: they built monasteries of great scale but of sumptuous simplicity. In England, their houses were almost entirely destroyed at the Reformation, but evocative ruins and earthworks are dotted across the English landscape: in my home county of Yorkshire at Rieuvaulx, Jervaulx, Byland, Fountains, Kirkstall and at Meaux in the East Riding.

Rievaulx Abbey, Yorkshire
The Cistercians were great men: not only because they wanted to reform the religion, to live austere lives of purity and simplicity (they wore garments of undyed, white wool); but also because they were men of skill. They knew how to tame the land and make it fertile, by irrigation, drainage, moving the course of rivers; they knew how to husband animals and export their value - it was they who created England’s international wool business, and in doing so, they  transformed the English economy. And they knew how to organise themselves: they were real Europeans, operating a model that was both centralised - based on the ‘mother houses’ at Clairvaux and Cîteaux in France - and devolved - monks were sent out to create ‘daughter houses’ that exercised autonomy, but reported to the centre every year. They produced great saints: not just St Stephen Harding himself, but also men such as St Aelred of Rievaulx and St Bernard of Clairvaux. 

Our trip to the South-West enabled me not only to see the great abbey at Sherborne, but also to visit the ruins of the important Cistercian houses at Beaulieu and Forde. In both places, the ruins are substantial enough to enable the visitor to intuit the scale of the monasteries in their prime. They made me feel serene and rooted, in some hard-to-determine way. 

And if you are still with me, you may be wondering what all of this has to do with Greece.


Zaraka Abbey, Corinthia
Well….in a quiet valley of Corinthia, near Lake Stymphalia, where Herakles slew the Stymphalian birds, lies a place called Zaraka. The Frankish conquest of Constantinople in 1204 brought many Western Christians to Greece, including the Cistercians. They established several Cistercian houses on mainland Greece, generally supplanting Orthodox monasteries as they did so. But only at one place did they build something entirely new.  And that place is Zaraka. I stumbled on it for the first time in 2014, when the local MP was introducing me to his constituency. It is a quiet, isolated place - entirely in line with the Cistercians’ preference for living ‘far from the concourse of men’. And like the ruins of the Yorkshire abbeys, it is beautiful and plangent. 

The monks here, who appear to have been sent from Hautecombe in Savoy, were far from home, in a terrain that they had to learn anew and master. I bet the going was tough, and they seem to have not long out-lived the Palaeologan reconquest of Byzantium. But the mediaeval remains of Frankish Greece are little known (how many even know of the great castle at Chlemoutsi?), and for me at least, the sight of this little, ruined monastery (a historical oddity thrown up by one of Western Europe’s most shameful moments) was a fragile link between vanished pasts in both Greece and England. And it made me feel oddly at home, thinking of Yorkshire in a beautiful, alien, wholly Greek landscape. 

Friday, 27 April 2018

Εις μνήμην του Άγγελου Δεληβορριά


Όπως και πολλοί άλλοι, πενθώ κι εγώ για το χαμό του Άγγελου Δεληβορριά. Ήταν ξεχωριστός άνθρωπος. Ένας από τους πιο λαμπρούς που γνώρισα ποτέ.

Όταν έφτασα στην Αθήνα, αρχές του 2013, δεν τον ήξερα προσωπικά. Ήξερα βέβαια ότι ήταν θρυλική προσωπικότητα και ήλπιζα να τον γνωρίσω από κοντά. Η πρώτη μας συνάντηση ήταν χαρακτηριστικά διεγερτική, πολύμορφη και ζεστή. «Δεν σκόπευα», μου είπε, «να συναντήσω άλλους πρεσβευτές πια. Έρχεστε εδώ, σας γνωρίζουμε καλά, κι ύστερα φεύγετε και μας ραγίζετε την καρδιά.» Ήταν μια δυνατή έκφραση της συναισθηματικής του ταύτισης με άλλους και της αγάπης του για αυτούς: αγάπης που, από την εμπειρία μου, έβρισκε πάντα ανταπόδοση.

Κατά τα τέσσερα χρόνια που πέρασα ως πρέσβης στην Αθήνα, παρακολούθησα στενά και με θαυμασμό το έργο του Άγγελου Δεληβορριά, και γνώρισα καλά και αυτόν και τη σύζυγό του, την καθηγήτρια της λογοτεχνίας, τη Μαρία Δεληβορριά. Ήταν γοητευτικό ζευγάρι. Αν και βγήκε στη σύνταξη το 2014, ο Άγγελος συνέχισε να είναι μια «δύναμη της φύσης»  τελευταία φορά που τον άκουσα να μιλάει, ήταν τον Ιανουάριο σε ένα συνέδριο στο King’s College London, όπου παρουσίασε μια αξιοθαύμαστη μελέτη για την τέχνη και τον Καβάφη.  Ο Άγγελος ήταν οραματιστής, δημιουργικός, ακούραστος.  Άνθρωπος βαθιάς και ευρείας γνώσης, με ενδιαφέρον για πολλά και διαφορετικά πράγματα – ήταν ταυτόχρονα διανοούμενος και άνθρωπος της δράσης. Ήταν πνευματώδης, με εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ, καλός αφηγητής, μια προσωπικότητα ικανή να εμπνέει τους γύρω του, σημείο αναφοράς, δάσκαλος και φίλος για πολλούς και πολλές.

Κι όπως έχω ξαναγράψει, τον θεσμό στον οποίο έβαλε την σφραγίδα του, το λατρεύω. Για μένα το Μουσείο Μπενάκη θα είναι πάντα «το Μπενάκη του Άγγελου». Έγινε μεγάλος θεσμός διότι ένα οικογενειακό μουσείο, όσο καλά κι αν ήταν προικισμένο, δεν μπορούσε να συγκρατήσει την έμπνευση, τη διάνοια και τη δημιουργία του Άγγελου Δεληβορριά. Κι αυτός μετέτρεψε το Μουσείο στο πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα του ελληνικού πολιτισμού: παρελθόντος και σύγχρονου. ΄Ηταν, για παράδειγμα, η παρουσία του στο τιμόνι του Μουσείου Μπενάκη που ενέπνευσε τον Άγγλο συγγραφέα και ήρωα του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, τον Πάντυ Λη Φέρμορ, να κληροδοτήσει στο Μουσείο το σπίτι του στη Μάνη μετά τον θάνατό του. Το κληροδότημα προκάλεσε συζήτηση στην Αγγλία και κάποιοι Άγγλοι επέκριναν το Μουσείο. Αλλ’ εγώ θεώρησα άδικη την κριτική αυτή και αγωνίστηκα να βοηθήσω το Μουσείο να εξηγήσει την προσέγγισή του. Τον Άγγελο Δεληβορριά τον εμπιστευόταν ο Πάντυ Λη Φέρμορ, και αυτή του την  εμπιστοσύνη δεν την πρόδωσε. Έστησε ομάδα που φροντίζει διαρκώς και με ζήλο να δώσει σάρκα και οστά τις πεθυμιές του Πάντυ - και τα καταφέρνει.
  
Στο τέλος της πρεσβευτικής μου θητείας και λίγο πριν αναχωρήσω από την Αθήνα, ο Άγγελος μου ζήτησε να κάνω ομιλία στο Μουσείο Μπενάκη, σε ένα θέμα της επιλογής μου. Ήταν μεγάλο προνόμιο για μένα που με προσκάλεσε να ομιλήσω στο αρχοντικό του Μπενάκη το ίδιο και ανησυχούσα μήπως αποτύχω να ανταποκριθώ στις προσδοκίες του Άγγελου. Τελικά μίλησα με θέμα «Περπατώντας στην Ελλάδα: Τοπία / Αφηγήματα». Μετά την ομιλία ο Άγγελος ευγενής και επιδοκιμαστικός, μου είπε:  «Υπέροχα. Δώσε μου αμέσως το κείμενό σου. Θα το δημοσιεύσω.» Κυριολεκτικά μου πήρε τα χαρτιά απ‘ τα χέρια και κι εγώ ξέσπασα στα γέλια. Ο Άγγελος ήταν πάντοτε ευγενικός και παρορμητικός με μια παρορμητικότητα αυθεντική που πατούσε πάντα στη γη.  Ήξερα ότι, εφόσον πήρε τις σημειώσεις της ομιλίας για να τη δημοσιεύσει, θα τη δημοσίευε. Και βέβαια το έκανε.

Είχα την καλή τύχη να τον γνωρίσω από κοντά τον Άγγελο Δεληβορριά. Αυτές τις μέρες γράφτηκαν τόσα πολλά γι‘αυτόν και τα διάβασα με μεγάλη συγκίνηση. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ήταν σημαντικός στη ζωή πολλών ανθρώπων. Εξέφρασα κιόλας τα προσωπικά συλλυπητήριά μου στην χήρα του, τη Μαρία - για κείνη η απώλεια είναι μεγαλύτερη, δυσβάστακτη. Αλλά ξέρω ότι το πένθος της μοιράζεται και μια μεγάλη οικογένεια φίλων και θαυμαστών, και νιώθω ότι οφείλω να εκφράσω τα συλλυπητήριά μου και σε αυτούς. 

Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ τον Άγγελο Δεληβορριά: θα τον έχω πάντα στο μυαλό και στην καρδιά μου ως ένα σπουδαίο Έλληνα πατριώτη, έναν ήρωα του πολιτισμού. 

Αιωνία του η μνήμη.

Τζων

Saturday, 7 April 2018

A new(ish) start: welcome!

Continuities and discontinuities are much on my mind.

For the past few weeks, I've been thinking hard about the poetics of the Greek poet, Yannis Ritsos (1909-1990). He had a long writing and publishing career - from the late 1920s until his death in 1990. And his poetry underwent big shifts across those decades. Many have plotted that journey: new twists and turns often draw loud attention to themselves, suggesting newsworthy discontinuities (a new 'phase', a new 'station'). But only a few scholars have tried to isolate and define the continuities, or to ask whether there is a pattern to the sometimes abrupt, sometimes evolutionary changes. Ritsos was a voluminous writer and it's a daunting task. So I am feeling quite daunted.

This blog itself marks some continuities and discontinuities. I have blogged regularly for the last five years or so: intermittently in English and every month in Greek. It's a discipline I like. My continuous theme has been what binds Greece and Britain together; what distinguishes the two nations and two peoples; what catches the eye of a British observer who has been thinking about Greece since his teenage years.

The Foreign Office in London provided me with an English platform when I was serving in Greece. Writing as a diplomat has its own challenges (best not to cause diplomatic incidents...). But my blogs are a record of sorts across four highly charged years of Greek life, and if interested you can still find them on the FCO's website: https://blogs.fco.gov.uk/greekblogyssey/.

Until very recently, the Greek news site www.in.gr kindly provided me with a parallel platform in Greek: both when I was ambassador in Athens, and more recently as a blogger in my own right. I'm very grateful to them for this. Trying to communicate well in Greek is a thrill and a challenge, and a constant process of learning. And to do so on a big nationwide media platform makes that learning real. But the media world never stands still and the platform for blogs on in.gr has now gone. Greek readers who haven't read what has caught my eye so far this year can, however, still find my last three posts (in non-blog format) at http://www.in.gr/author/jon/.

So here I am, launching out on my own. It's been fun to set up this site and I may even work out how to get the presentation right in the weeks ahead. I plan to alternate between Greek and English posts. If it works I will interest Greek readers in aspects of British life and in the Greek presence here in the UK (culture, commerce, people), and will help readers in English penetrate the many, often glittering surfaces of Greece. If anyone out there likes what I write, please let me know!

Let me close by wishing you not only a warm welcome to my new blog but also Happy Easter. Some of us are a week into the annual celebrations; the Orthodox celebrate the feast tomorrow. (I can already smell the μαγειρίτσα!) Καλή Ανάσταση σε όλες και όλους! Happy Easter to all!

John

Αγγλοελληνικές νύχτες

Αυτές οι δυο τελευταίες βδομάδες ήταν για μένα ιδιαίτερα «αγγλοελληνικές».  Πρίγκιπας Μιχαήλ, Δημήτρης Παρασκευάς, εγώ Στις ...